Omdat het weer wat minder is dan besteld, besluiten we te gaan waar het goede weer zijn beste kant laat zien. Lerici blijkt de uitverkorene stad te zijn. Amper 20 minuten later hebben we een parkeerplaats gevonden. Een Duitser heeft er ook net geparkeerd en staat met twijfel op zijn gezicht te kijken of je hier wel gratis mag parkeren. Ik motiveer zijn twijfel, want zo ben ik. Hij gaat -vriendelijk als hij is- even vragen of het gratis is. Als hij even later terugkomt en klaagt over het gebrekkige engels van de Italianen kan ik mijn lach nauwelijks onderdrukken.

We zoeken verder. Nergens plaats. We besluiten een laatste poging te doen en vinden een grote betaalde parkeerplaats. De tip: de parkeerplaats ligt boven -en vlakbij het centrum. Voor die paar euro kun je je wat stress besparen.

Lerici is net als de CinqueTerre stadjes, klein opgezet en iedereen heeft z’n was buiten hangen. We drinken wat bij het haventje, daarna lopen we door het centrum. De boulevard loopt redelijk vol met Italianen die vrij zijn vandaag. Het is tenslotte bevrijdingsdag, je ziet hier alleen geen festiviteiten. Helaas. We lopen de trappen op naar het kasteel. Even kijken of daar iets te beleven valt, maar de deuren zijn dicht. Vandaag oven geen oorlogsherinneringen dachten ze.

We lunchen op een alleraardigst pleintje bij Ristorante il Fagolo, waar de zon mooi op valt. De tip is om naast de ingang te gaan zitten om zo lang mogelijk in de zon te kunnen blijven. Mocht je meer de schaduw op willen zoeken, dan ga je tegenover het gangetje zitten dat je hieronder ziet op de foto.

Avondeten doen we thuis. Alle restaurantjes zitten vol.

Met Cas en Sam loop ik nog even de berg achter ons verblijf op. Via smalle paadjes lopen we door tuinen van bergbewoners en uiteindelijk komen we bij een kerkje uit. Het pad gaat nog veel verder omhoog, maar voor de heren is het mooi geweest. We gaan terug met het plan om later eens verder te gaan.

 

Ff een frisse neus halen? Hieronder tik je ff €35.00 korting af.

2017-05-03T00:09:47+00:00
WhatsApp chat